Series, series en nog eens series

Dit jaar heb ik 245 serie afleveringen gezien van verschillende series. Dat wordt een record, aangezien het vorig jaar in totaal 292 waren. Ik heb eigenlijk geen idee wat de drang is. Het jaar is iets langer dan 4 maanden bezig en het enige wat ik maar wil blijven doen is series en films kijken (inmiddels heb ik al 64 films gezien).

Een serie die ik inmiddels helemaal zat ben is Glee. Het begint steeds meer drama te worden en alles is zo overdreven. Sowieso toen ik het al keek sloeg ik de stukjes over waar ze begonnen met zingen. Ik ben nooit echt zo een fan geweest van zang in series en films, tenzij de film over een band of artiest gaat.

DowntonAbbey

De series waar ik de afgelopen periode helemaal verliefd op ben geworden is Downton Abbey en Queer as Folk (US). Het schijnt dat ik ook verslaafd moet worden aan Game of Thrones, maar dan moet ik wel eerst seizoen 1 door komen. Ik moet nog beginnen aan aflevering 6 van seizoen 1, dus ik ben er bijna.

Iets wat ik normaal gesproken nooit doe is een serie op de Nederlandse televisie kijken. Meestal download/stream ik series, maar bij Arrow heb ik besloten om er lekker rustig voor op de bank te gaan zitten en het elke week gewoon te volgen. Ze lopen ongeveer 7 afleveringen achter, dus tegen de tijd dat seizoen 2 begint zal het waarschijnlijk gewoon weer downloaden worden. Ik vind het niet echt een geweldige serie, maar hij is vermakelijk.

Voor de rest ben ik gestart met Call the Midwife (ben ik inmiddels mee klaar, begin volgend jaar nieuw seizoen), Hannibal (tot nu toe ook erg leuk), Ripper Street (volgens jaar nieuw seizoen) en The Americans (nog maar 1 aflevering gezien dus eigenlijk telt het niet echt).

Spartacus de Australische serie is ten einde. Op zich heel logisch, want hij moest ooit dood. Er zijn geruchten dat een spin-off van Julius Ceasar komt. Ik hoop echt dat dit waar is, want als het op dezelfde manier wordt gemaakt als Spartacus, dan is het het zeker waard om te kijken. Ik heb ook een hoop andere series gekeken, die inmiddels zijn afgelopen. Common Law vond ik bijvoorbeeld erg leuk, het was echt jammer dat dit maar 12 afleveringen duurde. Iets dat ook heel lang op mijn lijstje stond was The Tudors. Het einde was wel erg snel vooruit gespoeld. Inmiddels weet ik wel alle namen van zijn zes vrouwen uit mijn hoofd :D

Binnenkort starten een aantal series die een lange break hebben gehad. Ik kan voornamelijk niet wachten op Mad Dogs, als het goed is start deze in juni. Ik heb al wel een trailer gezien, maar de uitzenddatum is nog niet bekend. Daarnaast heeft South Park een lange stop gehad, normaal starten ze weer rond februari/maart. Dit keer hebben ze echter besloten op tot september te wachten! Sherlock heeft een break gehad van ruim 1,5 jaar en start ook in september. Ik denk dat de fangirls inmiddels bijna zijn overleden. Als het goed is start er een soort van film versie van verschillende Skins personages in juli. Ik ben benieuwd wat dit inhoud. Tussen de laatste aflevering en deze zit ook bijna 1,5 jaar.

Nog een hoop te doen dit jaar, aangezien mijn lijstje wachtende series ook steeds langer wordt.

Voorpremière: &Me

AndMeVorige week werd ik in de bioscoop door iemand aangesproken. Ik werd uitgenodigd voor een nieuwe Nederlandse film in voorpremière te zien, &Me. De film komt officieel pas volgend jaar maart uit. Dit was echter voor een onderzoek, om te kijken hoe de promotie van de film moeten aanpakken en wat de kijkers ervan vonden. Ik wist dat dit soort onderzoeken voor films bestonden, maar ik had er zelf nog nooit aan meegedaan.

Ik had een introducé meegenomen en dinsdagavond avond ging ik naar Pathé City. Er waren ongeveer 200 mensen aanwezig, verdeeld over twee zalen. Het overgrote deel was gevraagd achteraf alleen een enquête in te vullen, maar daar werd ik nog gevraagd om samen met een paar andere op het einde nog een kort interview te laten afnemen.

De film is gebaseerd op het boek Fremdkörper van Oscar van den Boogaard. Het boek zegt mij verder niks en de schrijver eigenlijk ook niet. Daarnaast ben ik eerlijk gezegd ook niet echt zo geïnteresseerde in Nederlandse films. Ik had er wel wat over gezocht en beelden gezien, dus toen besloot ik mij toch maar aan te melden.

De film heeft mij eigenlijk wel positief verbaasd. Het was dan ook niet echt een Nederlandse film. Wat ik vooral erg leuk vond was de sfeer in de film en de rust in de scènes. Het liet ook zien dat er verschillende soorten vormen van liefde bestaan en dat mensen het gevoel hebben dat ze afhankelijk van elkaar zijn. Zeker een aanrader als je van Indie films houdt.

Carry Slecht

Iedereen kent haar vast wel, de jeugdboekenschrijfster Carry Slee. Sommige vonden de boeken vreselijk, andere vonden ze geweldig. Kinderliteratuur. Ik hing er altijd een beetje tussenin, alhoewel ik toch iets meer bij het kamp zat dat het vreselijk vond. Elke keer hetzelfde concept: school, jongen, meisje, verliefd worden, ouders die je niet snappen . Tuurlijk de boeken gingen ook over hele belangrijke onderwerpen zoals zelfmoord, mishandeling, pesten, er niet bij horen, anorexia, loverboys. Desondanks ging er altijd wat in mij dood als ik die boeken weer las (moest aanhoren van een meerste/juf) en iedereen in de klas erg benieuwd was als er weer een nieuw boek uitkwam.

Inmiddels ben ik al ruim een decennia verder en heb ik deze periode veilig achter mij gelaten, om ook nooit meer terug te keren. De boeken worden sinds een aantal jaar verfilmd. Zowel in de boeken als in films vind ik de dialogen tussen de personen superslecht. Ik hoor officieel niet meer tot de jeugd van nu, maar de manier hoe sommige spreken. Ik heb mij er nooit echt in kunnen terugvinden. Het is zo oppervlakkig. De reacties die bepaalde personages geven, ontzettend ongeloofwaardig. De schrijfster is natuurlijk ook al eeuwen geen middelbare scholier meer, misschien dat het daar aan ligt.

Ik heb niet alle boeken gelezen, maar wel alle films gezien. Voor een goeie film wil ik zeker geld uitgeven om de makers te ondersteunen. Ik ben al niet zo dol op Nederlandse films, maar hiervoor laat ik mijn geld liever op de bank. De films worden elke keer slechter en ik hoop eerlijk gezegd dat deze marteling snel stopt. Zoals ik in de vorige bericht al zei: Mijn dwangmatigheid van het kijken naar films/lezen van boeken gaat erg ver. Als ik eenmaal iets gezien/gelezen heb moet ik het vervolg weten of ik het wil of niet. Dit jaar wordt het boek Spijt! verfilmd. Laten we hopen dat dit de laatste is in deze dramatische tienerreeks, maar als ik zo haar boeken bekijk lijkt het mij niet…